സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഉത്തേജകം: തിരുവിതാംകൂർ ഈഴവ സഭയും അതിന്റെ പാരമ്പര്യവും
തിരുവിതാംകൂർ ഈഴവ സഭ (ചരിത്രപരമായി ഈഴവ മഹാസഭ അഥവാ ഈഴവ അസോസിയേഷൻ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്) ഒരു അടിസ്ഥാന സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയായിരുന്നു. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന കഠിനമായ ജാതിവിവേചനത്തിനും അയിത്താചരണത്തിനുമെതിരായ പോരാട്ടത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയത് ഈ സംഘടനയായിരുന്നു. ഡോ. പത്മനാഭൻ പൽപ്പുവിന്റെ ദീർഘദർശിത്വമുള്ള നേതൃത്വത്തിൽ രൂപം കൊണ്ട ഈ സംഘടന കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അവഗണിക്കപ്പെട്ട സമുദായത്തെ ഏകോപിപ്പിക്കുകയും പിന്നീട് രൂപം കൊണ്ട ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന (എസ്.എൻ.ഡി.പി.) യോഗത്തിന് ശക്തമായ അടിത്തറ ഒരുക്കുകയും ചെയ്തു.
ചരിത്രപശ്ചാത്തലവും അനീതികളും
വൈദ്യശാസ്ത്രം, കളരിപ്പയറ്റ്, വ്യാപാരം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ സമ്പന്നമായ പാരമ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഈഴവർ ചാതുർവർണ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള “അവർണർ” എന്ന നിലയിലാണ് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഭരണവർഗം ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്ന നിരവധി സാമൂഹിക നിയന്ത്രണങ്ങൾ അവർ നേരിടേണ്ടിവന്നു.
- പൗരാവകാശ നിഷേധം: ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് സമീപമുള്ള പൊതുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനുള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു.
- വിദ്യാഭ്യാസ വിലക്ക്: ഈഴവ കുട്ടികൾക്ക് സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ പ്രവേശനം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
- തൊഴിൽ നിഷേധം: വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത നേടിയവർക്കുപോലും തിരുവിതാംകൂർ ഭരണകൂടത്തിൽ സർക്കാർ ജോലി ലഭിക്കാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു.
വഴിത്തിരിവ്: ഈഴവ മെമ്മോറിയലുകൾ
ഈ സ്ഥാപനവത്കരിക്കപ്പെട്ട വിവേചനത്തിനെതിരെ പോരാടുന്നതിനായി ഡോ. പൽപ്പ് ഈഴവ സഭയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമൂഹത്തെ ഏകോപിപ്പിക്കുകയും ഹർജികളിലൂടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാനുള്ള പ്രസ്ഥാനത്തിന് രൂപം നൽകുകയും ചെയ്തു.
ആദ്യ ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1896)
1896 സെപ്റ്റംബർ 3-ന് 13,176 ഈഴവ സമുദായാംഗങ്ങൾ ഒപ്പുവെച്ച ഒരു മഹാഹർജി മഹാരാജാവ് ശ്രീമൂലം തിരുനാളിന് സമർപ്പിച്ചു. പൗരാവകാശങ്ങൾ, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം, സർക്കാർ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ എന്നിവ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു ഈ ഹർജി. എന്നാൽ മേൽജാതി സ്വാധീനമുള്ള ഭരണകൂടം ഈ ആവശ്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
രണ്ടാം ഈഴവ മെമ്മോറിയൽ (1900)
ആദ്യ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടെങ്കിലും പ്രസ്ഥാനം പിന്മാറിയില്ല. 1900-ൽ രണ്ടാമത്തെ മെമ്മോറിയൽ ഇന്ത്യയുടെ വൈസ്രോയിയായിരുന്ന ലോർഡ് കർസണിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദർശന വേളയിൽ നേരിട്ട് സമർപ്പിച്ചു. ഉടനടി ഫലമൊന്നും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും ഈ കൂട്ടായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തെ ശാശ്വതമായി മാറ്റിമറിച്ചു.
എസ്.എൻ.ഡി.പി. യോഗത്തിലേക്കുള്ള പരിണാമം
താൽക്കാലിക സമിതികൾ കൊണ്ട് ദീർഘകാല സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങൾ സാധ്യമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഈഴവ സഭയുടെ നേതാക്കൾ സ്ഥിരതയുള്ള ഒരു സംഘടനയുടെ ആവശ്യകത തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ ദർശനവും മാനവിക സന്ദേശവും ഉൾക്കൊണ്ട് ഈഴവ സഭ വികസിക്കുകയും 1903-ൽ ശ്രീനാരായണ ധർമ്മ പരിപാലന (എസ്.എൻ.ഡി.പി.) യോഗമായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
“ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന ഗുരുവിന്റെ സന്ദേശത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി എസ്.എൻ.ഡി.പി. യോഗം ഈഴവ സഭ ആരംഭിച്ച പ്രവർത്തനങ്ങൾ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട് വൈക്കം സത്യാഗ്രഹം (1924–1925) പോലുള്ള ചരിത്രപ്രധാന സമരങ്ങൾക്കും 1936-ലെ ക്ഷേത്രപ്രവേശന വിളംബരത്തിനും ഇത് വഴിയൊരുക്കി.
ചരിത്രപരമായ പാരമ്പര്യം
തിരുവിതാംകൂർ ഈഴവ സഭ ജാതിവിവേചനത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തെ പ്രാദേശിക പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ നിന്ന് സംഘടിതവും ഭരണഘടനാപരവുമായ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലേക്ക് ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു. ആശയവിനിമയ സൗകര്യങ്ങൾ പരിമിതമായിരുന്ന കാലത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ ഏകോപിപ്പിച്ച് ഒപ്പുശേഖരണം നടത്താൻ സാധിച്ചത് സമൂഹ ഐക്യത്തിന്റെ ശക്തി തെളിയിച്ചു.
ഈഴവ സഭ സമർപ്പിച്ച ആദ്യകാല ഹർജികൾ പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസ സമത്വം, സർക്കാർ തൊഴിൽ അവസരങ്ങളിലെ തുല്യാവകാശം, സംവരണ നയങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കുള്ള ചരിത്രപരമായ മാതൃകകളായി മാറി. അതുവഴി ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ സാമൂഹിക നീതിയുടെയും നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ചരിത്രത്തിൽ ഈഴവ സഭയ്ക്ക് സുപ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ട്.
0 Comments